Życie jest piękne

Nie wiem, jakim sposobem znalazła się WASZA wiadomość w mojej skrzynce, co najważniejsze, w momencie, w którym myślałam, że eksploduję... Na pewno jakieś sprzęty domowe ocalały dzięki temu.

Podziwiam ludzi, którzy są optymistami, ja jestem mistrzynią w pisaniu czarnych scenariuszy, wydaje mi się, że przez to przyciągam je. To tak, jak mówi mój mąż: wszyscy widzą słońce, a ja małą, nic nie znaczącą chmurkę, która nie przyniesie deszczu. Od kiedy mieszkam w Niemczech, zauważyłam, jak my, wbrew pozorom − piszę tak, bo mało mamy powodów do radości − jesteśmy optymistami. Na co dzień obserwuję ludzką obojętność, zimne wyrachowanie Niemców, dlatego właśnie lubię jechać do Polski − to jest wręcz magiczna siła − doładować akumulatory. Obserwuję, jak żyją ludzie, zwykli, prości, i jak są szczęśliwi... i robi mi się wstyd.

Mam więcej niż oni, a nie umiem tak cieszyć się życiem, czuję, jakby to wszystko, do czego się dąży, nie miało najmniejszego sensu. I gdy wracam do DE, odczuwam, jak ludzie, niektórzy, są ubodzy wewnętrznie, i biedni w pewien sposób. Czekam na ten dzień, kiedy zajrzę w głąb siebie i dostrzegę, jak świat potrafi być piękny.