Wiatr i woda, czyli poznaj filozofię Feng Shui

Zasada pierwsza jest taka, że robimy to małymi dawkami. Uzdrawianie przestrzeni jest, podobnie jak uzdrawianie organizmu, powolnym procesem. Podobnie jak nie możemy łyknąć całego opakowania polopiryny i wierzyć, że postawi nas w momencie na nogi – takie cuda zdarzają się co najwyżej w reklamie telewizyjnej – tak nie możemy uzdrowić czegoś, co gromadziło się przez lata, jedną szokową akcją. Dajemy sobie dość czasu i dzień po dniu, po troszeczku, zabieramy się do dzieła. A że jest to inny sposób na porządkowanie, zwykłego sprzątania, jak odkurzanie podłóg, czy wymycie wanny, nie zaniedbujemy. W oczyszczaniu przestrzeni metodą Feng Shui chodzi o powolne uwalnianie energii, która zamarła w zakurzonych kątach, starych ubraniach, stosach gazet. Nie da się tego zrobić na raz, ani nawet na dwa razy, choćbyśmy się nie wiem jak zawzięli. Nastawmy się na kilka miesięcy i nie stresujmy się pośpiechem. Lata całe żyliśmy na starych śmieciach, nie mając bladego pojęcia o Feng Shui, wytrzymamy jeszcze te parę miesięcy. I jeszcze jedno, zwykle nie żyjemy w pojedynkę, więc musimy jakoś rozdzielić pracę na wszystkich członków rodziny. W miarę oczyszczania przestrzeni wokół nas oczyszczamy się również wewnętrznie. Indywidualnie. A zatem nikt za nas tego zrobić nie jest w stanie. Dlatego należy wtajemniczyć w nasze zamiary resztę rodziny i liczyć na współpracę. Rodzina zresztą szybko się do tego przekona, bo nie oznacza to aż tak dużo pracy, a efekt jest natychmiastowy. Spójrzmy na pierwsze zadanie: dziś okurzamy wszystkie kąty w mieszkaniu. Nic innego. Ale inaczej. Nie tylko kąt, jaki tworzy podłoga ze ścianami, ale także ściany ze sobą, a więc w pionie, oraz ściany ze sufitem. Jeżeli to tylko jest możliwe, odsuwamy meble z kątów na tyle, żeby można było za nie sięgnąć rurą od odkurzacza, i tak już zostawiamy. Kąty powinny być wolne, bo tam energia gromadzi się i zastyga. Dlatego właśnie tam zbiera się najwięcej kurzu i pajęczyn. Gdy przejedziemy tam szczotką, czy odkurzaczem, nie tylko zbieramy kurz, ale powodujemy ruch powietrza. I o to chodzi. To jest pierwsza dawka uwolnionej energii. Powinniśmy ją poczuć. I na dziś to wszystko. Energię, którą właśnie odzyskaliśmy, wykorzystujemy na zrobienie czegoś, na co od dawna mieliśmy ochotę, ale brak nam było sił. Teraz je mamy. Możemy porozmawiać z synem, nauczyć wreszcie córkę, jak się robi staranny makijaż, obejrzeć sobie nagrany przed paroma tygodniami film „Zakochany Szekspir”, skoczyć do teatru lub odwiedzić przyjaciół, napisać zaległy list do kuzynki w Kanadzie, pouczyć się angielskiego razem z Wyborczą lub poczytać ostatniego Pilcha. Możemy też nie zrobić kompletnie nic. Usiąść i posiedzieć sobie jakiś czas bezmyślnie, dać odpocząć mózgowi.