Krótkie porównanie

gdy facet po roku związku mnie rzucił stwierdzając że nie będzie miał dla mnie czasu w tym całym świecie denerwowało mnie tylko to jedno zdanie:

"zobaczysz, zakochasz się jeszcze i wszystko będzie ok"
nie byłam optymistką, nie jestem i nie będę.
nie byłam pesymistką, nie jestem i nie będę.
dołek złapie, ale wyjdę z tego.
Mam zaje*** humor ale tego też braknie w końcu...
dlatego teraz nie karmie się słowami: jest bosko.
po prostu stwierdzam że jestem szczęśliwa i
czerpie optymizm z radości innych, ze słońca, z deszczu, z powietrza :D
a pesymizm czerpie z mrocznego pokoju, milczącej komórki, braku uśmiechu kogoś...

dlatego gdy widzę moja kuzynkę, wiecznie uśmiechnięta i zadowoloną to uśmiech mi nie schodzi przez cały czas gdy mam ją przy sobie. co nie oznacza, że nie mówię jej o tym co mnie dręczy czego się boje, i jaki miałam humor przed jej przyjazdem. nie zgrywam wiecznie zadowolonej panienki ani tez wiecznie w żałobie dziewczyny.
po prostu cieszę się ze smutku i z radości które są bezwartościowe.. gdyż podczas smutku można wyrzucić z siebie wszytko i popłakać a z radości można szaleć aż do rana... i za to się kocham :D

mój dziwny mały wywiad środowiskowy :]

moim skromnym zdaniem nie można być w pełni optymistą, wierzyć że się uda, dlatego że gdy spotka nas któraś porażka z rzędu i ciągle powtarzając sobie że wszytko będzie dobrze można się doprowadzić do obłędu... w końcu który człowiek o zdrowych zmysłach nie oszaleje słysząc setny raz wszytko będzie dobrze... ze wszystko będzie ok....
nie jestem pesymistką ale bez przesady z tym optymizmem :D

zycze wszystkim optymizmu nawet w najciezszych chwilach, a szczegolnie tobie basiu. pozdrawiam.;)*

DROGA BASIU TAK TRZYMAJ ,ŻYCZĘ CI ABYŚ DOSZLA DO STU PROCENT OPTYMIZMU. POZDRAWIAM .

no i co wolicie? ja wybieram OPTYMIZM