Optymistom żyje się lepiej

Swoim własnym przykładem chciałabym potwierdzić teorię, że optymistom żyje się lepiej. Kiedyś sama byłam osobą gderającą i wiecznie narzekającą na własny los. Nie było lekko. Mam 28 lat i sama wychowuję 6letnią córkę. Bywały takie dni, że naprawdę odechciewało się wszystkiego. Ten stan beznadziejności pogłębiało właśnie nastawienie ,że już chyba nic dobrego nie może mnie spotkać. Problemy się nawarstwiały. Tyle, że któregoś dnia wstałam rano i doszłam do wniosku, że już dosyć tego .Nikt za mnie nie zmieni mojego życia. Każdy musi je przeżyć sam i to jak najlepiej się da. Wstaję rano i uśmiecham się do siebie w lustrze. Czarne chmury gdzieś się rozwiały i nawet sama nie wiem kiedy wszystko zaczęło układać się coraz lepiej. Znalazłam satysfakcjonującą pracę, dodatkowo śpiewam w zespole (co przynosi całkiem niezły dochód), rozwijam swoją pasję, którą jest krawiectwo (również dodatkowe pieniądze ;o)), a co najważniejsze spotkałam swoją drugą i chyba lepszą połowę. W moim i córki życiu pojawił się ktoś, kto pokochał nas do szaleństwa, a i dla nas największą radością jest odwzajemnianie tych uczuć. Życie stało się piękne!

Nie jest tak, że problemów nie ma. Są, oczywiście że są. Tylko teraz jakoś łatwiej z nimi walczyć. Czasem wszystko z pozoru może się walić i palić, ale i tak spadam na cztery łapy. Trzeba sobie mówić ,że jakoś to będzie. W każdej sytuacji należy odnajdywać jej pozytywne strony, bo w każdej takie są. Umartwianie się nad sobą nigdy nie przynosi pozytywnych rezultatów. Dlatego wszystkim Państwu życzę uśmiechu każdego dnia. Zostawiajmy za sobą niepowodzenia i patrzmy tylko naprzód. Będzie lepiej. Będzie pięknie jeśli tylko sami znajdziemy to piękno w sobie, innym człowieku i otaczającym nas świecie.
Pozdrawiam gorąco!